Του Φώτη Χαραλαμπίδη -Αμηχανία επικρατεί στην ελληνική κυβέρνηση μετά την σκληρή επιστολή που απέστειλε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης
Ελλάδος Ιερώνυμος, στον πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο, επιστολή που ασκεί αυστηρή κριτική στο Μνημόνιο και στον πολιτικό κόσμο της Ελλάδος και, παράλληλα, περιγράφει με δραματικούς τόνους την κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο κ. Ιερώνυμος αρχίζει την επιστολή του με δραματικούς τόνους, λέγοντας ότι «σπαράσσεται η καρδιά και θολώνει ο νους μας με όσα συνέβησαν τους τελευταίους καιρούς και εξακολουθούν να συμβαίνουν στην Ελλάδα. Άνθρωποι με αξιοπρέπει χάνουν, από τη μια στιγμή στην άλλη, τη δουλειά, ακόμη και το σπίτι τους. Το φαινόμενο των αστέγων, αλλά και των πεινασμένων –φαινόμενο κατοχικών εποχών– παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις. Οι άνεργοι αυξάνονται κατά χιλιάδες μέρα με τη μέρα. Το ίδιο και τα λουκέτα μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων. Τα νέα παιδιά, τα καλύτερα μυαλά του τόπου, παίρνουν το δρόμο της μετανάστευσης. Οι πατεράδες μας δεν μπορούν να ζήσουν μετά τις δραματικές περικοπές των συντάξεών τους. Οικογενειάρχες και ιδίως οι πιο φτωχοί, οι μεροκαματιάρηδες βρίσκονται σε απόγνωση μετά τις αλλεπάλληλες περικοπές των μισθών τους και τους αβάσταχτους νέους φόρους».
Ο προκαθήμενος της Εκκλησίας της Ελλάδος υπογραμμίζει ότι: «η πρωτόγνωρη καρτερία των Ελλήνων εξαντλείται, η οργή παραμερίζει το φόβο και ο κίνδυνος κοινωνικής ανάφλεξης δεν μπορεί να αγνοείται πια, ούτε από εκείνους που διατάσσουν, ούτε από εκείνους που εκτελούν τις φονικές συνταγές τους. Στις δύσκολες και –αναντίλεκτα– κρίσιμες αυτές ώρες, οφείλουμε όλοι να ξέρουμε και να καταλαβαίνουμε τι σημαίνει το γεγονός ότι η ανασφάλεια, η απόγνωση και η κατάθλιψη έχουν φωλιάσει σε κάθε ελληνικό σπίτι. Ότι προκάλεσαν δυστυχώς –και συνεχίζουν να προκαλούν– ακόμη και αυτοκτονίες εκείνων που δεν μπόρεσαν να αντέξουν το δράμα των οικογενειών και τον πόνο των παιδιών τους».
Το «LO.VE.» Story του ΠΑΣΟΚ
Ο ασπασμός που αντάλλαξαν μπροστά στις κάμερες ο Ευάγγελος Βενιζέλος και ο Ανδρέας Λοβέρδος, δεν αποτελεί και φιλί ζωής για το ξέπνοο ΠΑΣΟΚ. Δημιουργεί όμως τις προϋποθέσεις για σταθεροποίηση, σε μια στιγμή κατά την οποία η φθορά είναι ραγδαία και ανεξέλεγκτη.
Η συμφωνία κορυφής Γ. Παπανδρέου – Ε. Βενιζέλου, η οποία φαίνεται ότι θα δρομολογηθεί, προβλέπει επίσπευση της ανάδειξης νέας ηγεσίας, με επικρατέστερες ημερομηνίες τη 19η Φεβρουαρίου ή την 4η Μαρτίου (για στις 26 Φεβρουαρίου είναι η Κυριακή της Αποκριάς). Αν και υπάρχει βαθιά δυσπιστία μεταξύ των δύο μπλοκ, είναι σχεδόν καταδικασμένοι να τα βρουν, αφού ο ένας χρειάζεται τον άλλο.
Παρόλο που διαψεύδεται κατηγορηγματικά από το περιβάλλον του Γιώργου Παπανδρέου, φαίνεται ότι ο απερχόμενος Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επιθυμεί πλήρη στήριξη απέναντι στις καταγγελίες για τεχνητή διόγκωση του ελλείμματος το 2009. Ο φάκελος της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας (ΕΛΣΤΑΤ) έχει φτάσει στην Ελληνική Βουλή και το ΠΑΣΟΚ θα επιδιώξει τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής πριν από τις εκλογές και μάλιστα για την περίοδο από το 2001 και μετά, ώστε να μην υπάρχει εκκρεμότητα μετεκλογικά, όταν η Νέα Δημοκρατία, εκτός πολύ μεγάλου απροόπτου, θα έχει κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Ο Γιώργος Παπανδρέου θέλει να αποφύγει τον πολιτικό κανιβαλισμό από τους συντρόφους του στο δρόμο προς τις κάλπες. Ζητά υπεράσπιση του έργου της διετούς διακυβέρνησής του και αποφυγή της δαιμονοποίησής του, για λόγους ικανοποίησης του εκλογικού σώματος. Ωστόσο, είναι δύσκολο να υποθέσει κανείς, ότι διεκδικώντας την πρωθυπουργία ο Ευάγγελος Βενιζέλος, δεν θα υποκύψει στον πειρασμό να αποστασιοποιηθεί από τα λάθη και τις παραλείψεις που απομάκρυναν την κοινωνική βάση της κεντροαριστεράς από το ΠΑΣΟΚ.
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος επιθυμεί να μην υπάρξει άλλη υποψηφιότητα, ώστε να αποφευχθούν σκληρές αντιπαραθέσεις και να διαμορφωθεί ενωτική δυναμική. Ως προς αυτό, είναι κρίσιμη η στάση που θα κρατήσει ο Γ. Παπανδρέου, παρόλο που δεν είναι βέβαιο ότι μπορεί να ελέγξει απόλυτα τον κύκλο των παπανδρεϊκών.
Το αδιαφιλονίκητο φαβορί, ο υπουργός Οικονομικών θα ήθελε η εκλογή να μη γίνει από τη βάση, αλλά από ένα περιορισμένο εκλεκτορικό σώμα, παρά την περί του αντιθέτου πρόβλεψη του καταστατικού. Το ζήτημα παραμένει σε εκκρεμότητα.
Είναι πολύ πιθανό να επιχειρηθεί η καλλιέργεια μιας νέας σχέσης του κόμματος με τον Κώστα Σημίτη, ο οποίος πάντα βρισκόταν σε μεγάλη απόσταση από τον Γ. Παπανδρέου.
Ο λάκκος με τα λιοντάρια
Ο Ανδρέας Λοβέρδος δεν θυσιάστηκε. Αντίθετα προστατεύθηκε. Αντιλήφθηκε ότι το ΠΑΣΟΚ θα υποστεί μεγάλη ήττα στις εκλογές, όποιος κι αν είναι αρχηγός του, Κατάλαβε πως αν αυτός αναλάβει τώρα την αρχηγία, θα αντικατασταθεί με συνοπτικές διαδικασίες, λίγες ώρες μετά το κλείσιμο της κάλπης. Καλύτερα λοιπόν, να φορτωθεί την ήττα ο Βαγγέλης.
Ο Ανδρέας Λοβέρδος συνειδητοποίησε πρώτος αυτό που δεν έχουν καταλάβει οι υπόλοιποι δελφίνοι: ότι ο μοναδικός τρόπος για να βγάλουν από τη μέση Γιώργο και Βαγγέλη, είναι να υποστηρίξουν το δεύτερο να διαδεχθεί τον πρώτο και να πέσει αυτομάτως στο λάκκο με τα λιοντάρια.
Ο καλύτερος Δημόσιος Υπάλληλος στον κόσμο, είναι Έλληνας!
Το ξέρατε; Ότι ο καλύτερος Δημόσιος Υπάλληλος στον κόσμο είναι Έλληνας, καθηγητής στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης; Έχει μια πορεία 20 ετών στο ελληνικό Δημόσιο και σε διεθνείς οργανισμούς. Έχει διατελέσει σύμβουλος πληθώρας Ελλήνων υπουργών. Πριν από πέντε χρόνια ανέλαβε προϊστάμενος της Μονάδος Στρατηγικού Σχεδιασμού, μια ειδική υπηρεσία, η οποία ασχολείται με το να προτείνει έργα μεταρρύθμισης, έργα αλλαγών για το 4ο Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Ανάπτυξης (ΕΣΠΑ).
Ο Παναγιώτης Καρκατσούλης κατάφερε να τιμηθεί με το Διεθνές Βραβείο Δημόσιας Διοίκησης από την Αμερικανική Εταιρεία Διοικητικής Επιστήμης. Απέναντί του είχε αντιπάλους-«τέρατα» της διεθνούς δημόσιας διοίκησης. Όπως δύο από τις πιο στενούς συμβούλους του Προέδρου των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα. Η βράβευσή του θα γίνει το Μάρτιο στο Las Vegas.
«Κανείς δεν το πίστευε. Ούτε το BBC ούτε το Spiegel, ούτε το Reuters. Μα είναι δυνατόν Έλληνας να πήρε το βραβείο του καλύτερου υπάλληλου στον κόσμο; Πλάκα κάνεις;» Εμένα όλο αυτό δε με ενδιαφέρει. Να περάσει το μήνυμα θέλω ότι μέσα από αυτή τη μαυρίλα βγήκε και κάτι θετικό. Ξέρεις, μου λέει, πόσοι ζήτησαν να δουν το χαρτί της βράβευσης;
«Δουλεύω στη Δημόσια Διοίκηση 20 χρόνια. Οι Έλληνες ήταν και παρτάκηδες και τεμπέληδες. Αυτή είναι η μία τους πλευρά. Εμένα μ’ απασχολεί η άλλη μισή. Χρειαζόμαστε έναν ηγέτη. Χρειαζόμαστε άλλο λόγο. Όλοι σήμερα ακούγονται σαν χαλασμένα μηχανήματα. Δεν υπάρχει διακριτός λόγος...».
«Χρειαζόμαστε έναν ηγέτη να πιστεύει στο “I have a dream”».
«Φίλε, ό,τι έγινε έγινε, τώρα πρέπει να σώσουμε την πατρίδα».
Άλλος ένας πανηγυρικός
Παρακολουθώντας τον Γιώργο Παπανδρέου να εκφωνεί στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ άλλον έναν πανηγυρικό της πρωθυπουργίας του, θυμήθηκα εκείνο το ωραίο σύνθημα που κυκλοφορούσε προεκλογικά: αλλάζουμε ή βουλιάζουμε. Αναρωτήθηκα λοιπόν: Ωραία, αλλάξαμε. Τότε γιατί βουλιάξαμε;
Πολύ φοβάμαι ότι η απορία δεν είναι μόνο δική μου. Και ότι ο βασικός πρωταγωνιστής της διετίας που απεδείχθη καταστροφική για την Ελλάδα χρωστάει μια πραγματική και πειστική απάντηση. Όχι τόσο για τον εαυτό του. Όσο για την παράταξη, στην ηγεσία της οποίας έκλεισε μία οκταετία. Και για τρία εκατομμύρια ψηφοφόρους που τον έστειλαν στο Μέγαρο Μαξίμου.
Διότι, πέρα από την αερολογία των κομματικών συναθροίσεων, υπάρχει ένα αντικειμενικό και αδιαμφισβήτητο γεγονός. Ο Γ. Παπανδρέου παρέδωσε την Ελλάδα σε πολύ χειρότερη κατάσταση από αυτή στην οποία την παρέλαβε –γι’ αυτό άλλωστε και κατέρρευσε η διακυβέρνησή του.
Η παταγώδης αποτυχία χρειάζεται μια εξήγηση, μια ερμηνεία. Ούτε πανηγυρικούς, ούτε χειροκροτήματα. Δεν μπορείς να ισχυρίζεσαι ότι έσωσες μια χώρα, η οποία έχει περιέλθει σε κατάσταση κοινωνικής καταστροφής.
Ο κατήφορος
Υπάρχουν όρια στον κατήφορο; Υπάρχουν βέβαια. Αρκεί να τα ορίσεις. Επίσης, επιτρέπεται να πέσεις, υπό την προϋπόθεση όμως ότι θα σηκωθείς. Ένα δεν έχεις δικαίωμα: να πάρεις τον κατήφορο και να αφεθείς να σε οδηγήσει αυτός. Γιατί ένα είναι σίγουρο: θα σε οδηγήσει με βεβαιότητα στον πάτο.
Η Ελλάδα έχει πάρει τον κατήφορο εδώ και καιρό, το ξέρουμε όλοι. Κάνει προσπάθειες να βρει κανένα κλαδί να σταματήσει, να πιαστεί από κάπου, αλλά μάταια. Κατρακυλάει συνεχώς, σε μια κατηφόρα, που μοιάζει να μην έχει τέλος. Και με τρελαίνει το γεγονός ότι όλοι κάνουν τους παρατηρητές «ρε, δες πόσο γρήγορα κατρακυλάμε», αλλά κανείς δεν έχει στέρεη σκέψη, να πει «ρε λεβέντες, δεν αφήνουμε την παρατήρηση, γιατί άμα πιάσουμε πάτο δεν θα έχει καμία σημασία, να δούμε πως θα σταματήσουμε;» Μας φταίνε οι άλλοι, οι δίπλα, οι ξένοι, ο διεθνής καπιταλισμός, οι σιωνιστές, οι Αμερικανοί, οι Γερμανοί, οι Σλοβένιοι, οι Τσέχοι, οι Ολλανδοί, οι Τούρκοι, οι πράκτορες του εχθρού, οι άλλοι γενικώς. Οι άλλοι! Όπως πάντα…
Είμαστε θύματα και μας ζηλεύουν!
Είμαστε θύματα εμείς, οι Έλληνες. Όπως πάντα!
Οκέι, να το δεχτώ. Να δεχτώ επίσης ότι αυτοί οι ξένοι μας ζηλεύουν για χίλιους λόγους, μεταξύ των οποίων ότι είμαστε ψηλοί, λεπτοί, ωραίοι, με γωνιώδη πρόσωπα και αδρά χαρακτηριστικά, αρρενωποί, μελαχρινοί κατά βάση, ζούμε στην ωραιότερη χώρα του κόσμου, που έχει κρασί, ούζο, θάλασσα, φραπέδες και αραλίκι. Και είπαν να μας εξοντώσουν, μια που… η ζήλεια βγάζει μάτι, το γινάτι επίσης και άλλα πολλά.
Μπορεί όμως κάποιος να μου πει αν φταίνει αυτοί που μας μισούν για το ότι η Ζάκυνθος, ας πούμε, έχει πήξει στους ανάπηρους (μαϊμού), ότι στη Νίκαια, ο άλλος έπαιρνε 8.000 ευρώ σε επιδόματα εμφανιζόμενος ως πατέρας… 19 παιδιών, ενώ δεν είχε κανένα και ότι άλλος «συνάδελφός» του στην Αχαΐα έπαιρνε εννέα επιδόματα μαζί με ένα χαρτί; Και ότι πάνω από 10.000 πατριώτες εισέπρατταν παράνομα συντάξεις πεθαμένων συγγενών τους;
Η αλήθεια που πονάει…
Η πλάκα είναι ότι άμα λες καμία αλήθεια που πονάει, στην πέφτουν από παντού. Γιατί όλοι έχουν συνηθίσει να τους χαϊδεύουν τα αυτιά. Κανείς δεν είναι διατεθειμένος να ακούσει την πραγματικότητα. Γιατί πονάει η πραγματικότητα. Είναι σκληρή και δεν είναι εύπεπτη. Τη δεκατία του 2000-2009, οι μισθοί στην Ελλάδα αυξήθηκαν κατά 75%, εκ των οποίων 22% τη διετία 2008-2009. Το ίδιο διάστημα (της δεκαετίας) στην Ευρωπαϊκή Ένωση, οι μισθοί αυξήθηκαν κατά 23%. Συνέβαλαν σε αυτό η κομματικοποίηση της δημόσιας διοίκησης, ο κρατικός συνδικαλισμός και η καταστροφική τακτική των αφειδώλευτων παροχών που ακολούθησαν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις στο όνομα μιας ανοιχτοχέρας, προεκλογικού χαρακτήρα πολιτικής.
Ακούσατε ποτέ κανείς να διαμαρτυρηθεί γι’ αυτό; Εγώ όχι. Τώρα ακούω να διαμαρτύρονται πολλοί, αν όχι όλοι, για τις περικοπές. Για τις οποίες φυσικά φταίει η Τρόικα…
Τα σκουπίδια της Ευρώπης
Ψύλλους στ’ άχυρα ψάχνω, το ξέρω, αλλά μου τη βαράει κατακέφαλα ν’ ακούω τα ηρωικά κατά της Τρόικας (την οποία, παρεμπιπτόντως, δεν έχω σε καμία υπόληψη, για να μην παρεξηγηθώ –σκιτζήδες είναι οι άνθρωποι, πειράματα πάνω μας κάνουν), τη στιγμή που όπου μας πιάσεις λερώνεις τα χέρια σου. Τι θέλω να πω; Ότι αν δεν κάναμε όσα κάναμε όλα αυτά τα χρόνια, δεν θα είχαμε δώσει δικαίωμα να μας συμπεριφέρονται σαν τα σκουπίδια της Ευρώπης. Να βγαίνει το κάθε γερμανικό νούμερο που την είδε πολιτικός και να ζητάει να αποκτήσουμε επίτροπο, να εκχωρήσουμε δηλαδή και την τελευταία ικμάδα αξιοπρέπειας που έχουμε ως λαός και κυριαρχίας ως έθνος. Δεν ξέρω πως θα βγούμε από αυτή τη δίνη, στην οποία έχουμε περιπέσει, αλλά είμαι πολύ απαισιόδοξος. Γιατί βλέπω να κερδίζει έδαφος ο λαϊκισμός, αντί της ψύχραιμης σκέψης. Και τρομάζω με όσα ακούω να λέγονται δημόσια. Τρομάζω, ναι.
Ο αόρατος «Επίτροπος»
Για άλλη μια φορά, η Αθήνα παρατηρούσε σε κατάσταση στραβισμού μόνο το δέντρο. Το δάσος είχε χαθεί. Οι Γερμανοί και οι Φιλανδοί κάγχαζαν εκεί στη μακρυνή Θούλη. Ήξεραν πως, με ή χωρίς επίτροπο, θα αποκτούσαν τον ουσιαστικό έλεγχο της οικονομικής διαχείρισης στην Αθήνα και μάλιστα με την υπογραφή των υπερήφανων αρχηγών των ελληνικών κομμάτων που συγκυβερνούν. Η εθνική υπερηφάνεια είναι δεδομένη, όταν απευθύνεσαι στους πληβείους και μάλιστα εκείνους που απώλεσαν την αξιοπρέπειά τους μετά από δύο χρόνια περικοπών και βασάνων και σήμερα, τρία εκατομμύρια απ’ αυτούς, επιβιώνουν με εισοδήματα κάτω από το όριο της φτώχειας. Μεταξύ των αρχόντων, ωστόσο, η έννοια της εθνικής υπερηφάνειας, είναι οικτρά ελαστική.
Το ελληνικό πολιτικό σύστημα θα υποκλιθεί εκ νέου στους δανειστές του, που του διασφαλίζουν και την επιβίωσή του, έστω τη στιγμιαία. Οι λεονταρισμοί και οι φαμφαρονισμοί έχουν ημερομηνία λήξης, όταν ομιλούμε για κουρέματα και νέες δανειακές συμφωνίες. Τις αμέσως επόμενες ημέρες, η Ελλάδα θα εισέλθει στη φάση της ουσιαστικής εσωτερικής υποτίμησης, η οποία άλλωστε θα έπρεπε ήδη να έχει ολοκληρωθεί αν η τότε κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου είχε τα κότσια να εφαρμόσει και όχι μόνο να περιγράφει τα επώδυνα μέτρα. Για τρία τουλάχιστον χρόνια ακόμη, η Ελλάδα θα βρίσκεται στην υφεσιακή δίνη, πασχίζοντας να αυτό-υποτιμηθεί. Όλα τα άλλα περί εθνικής υπερηφάνειας, περί των διαφόρων ηχηρών «ΟΧΙ», είναι απλά επικοινωνιακά παιχνιδάκια για αφελείς. Το νέο ραντεβού για μία ουσιαστική οικονομική ανάκαμψη έχει δοθεί για το 2018, όπως σημειώνουν οι επιφανείς οικονομολόγοι.
Ουαί τοις ηττημένοις!
Η Ελλάδα έχασε τον πόλεμο και όσο γρηγορότερα το καταλάβει, τόσο πιο γρήγορα θα μπορέσει να επουλώσει τις πληγές της και να ανασυγκροτηθεί. Εξαιτίας ενός ανίκανου και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, βρέθηκε αδύναμη και ανυπεράσπιστη όταν ο διεθνής οικονομικός πόλεμος ξέσπασε το 2008. Και οι πολιτικοί που ανέλαβαν στη συνέχεια να διεξάγουν τις μάχες, την οδήγησαν σε μια ταπεινωτική ήττα και στη χρεοκοπία.
Η συμμαχία των νικητών βορειοευρωπαίων, που στη διάρκεια του πολέμου κατηγορεί τους Νοτίους και ιδίως την Ελλάδα για τεμπελιά, ανικανότητα και διαφθορά, επέβαλε οικονομικά μέτρα που είχαν βασικό σκοπό να εξασφαλίσουν τις τράπεζές της. Τα μέτρα αυτά, παράλληλα με την παροιμιώδη ανικανότητα των Ελλήνων κυβερνώντων να εφαρμόσουν κάποιες μεταρρυθμίσεις, που έπρεπε να είχαν από χρόνια γίνει, οδήγησαν την Ελλάδα στα γόνατα. Φυσικά, οι νικητές δεν έχουν καμία διάθεση να παραδεχτούν ότι η συνταγή τους ήταν λάθος. Θέλουν άλλωστε να την εφαρμόσουν και σε άλλες χώρες που οι τράπεζές τους κινδυνεύουν. Κατηγορούν, λοιπόν, τους ηττημένους, ότι είναι ανίκανοι και δεν μπορούν να τα καταφέρουν μόνοι τους, παρά χρειάζονται έναν ξένο επικεφαλής για να τους οδηγήσει.
Κάπως έτσι, φτάσαμε στη γερμανική ανεπίσημη πρόταση για τη τοποθέτηση ενός επιτρόπου που θα ελέγχει τα δημοσιονομικά της Ελλάδος και θα έχει δικαίωμα βέτο στις αποφάσεις της ιθαγενούς κυβέρνησης.
Παράλληλα, σε μία ακόμα πιο απεχθή απαίτηση, η Ελλάδα να ικανοποιεί από τα έσοδά της πρώτα τους δανειστές και μόνο ό,τι περισσεύει να πηγαίνει στους ντόπιους, ακόμη κι αν πρέπει να κλείσουν τα σχολεία και τα νοσοκομεία τους ή να πεθαίνουν στους δρόμους από την πείνα…
Όλα αυτά, προκειμένου να υπογραφεί η νέα δανειακή σύμαβση, η οποία, παράλληλα με το PSI, το κούρεμα του ελληνικού χρέους, υποτίθεται ότι θα εξασφαλίσει την Ελλάδα από τα δεινά της…
Ψεύτικοι φίλοι του λαού
Οι Έλληνες πολιτικοί επιδίδονται στον αγαπημένο τους ρόλο, των ψεύτικων φίλων του λαού. Υποτίθεται ότι δίνουν μάχη για να μη μειωθούν οι αποδοχές των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα, ενώ έχουν δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για τη μετατροπή της ελληνικής αγοράς σε πραγματική ζούγκλα.
Η ανεργία πλησιάζει ήδη στο 20% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, ενώ σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία, 1 στους 3 εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα δουλεύει ανασφάλιστος και με αποδοχές κατώτερες του ελάχιστου μισθού, τον οποίο υποτίθεται ότι υπερασπίζονται οι Έλληνες πολιτικοί. Το 40% των ανασφάλιστων εργαζομένων είναι αλλοδαποί, γεγονός που αναδεικνύει το ρόλο που παίζει η μαζική παράνομη μετανάστευση στη διάλυση της αγοράς εργασίας.
Εάν οι Έλληνες πολιτικοί είχαν τη στοιχειώδη σοβαρότητα, θα πρότειναν τη μείωση των αποδοχών στον ιδιωτικό τομέα, για να «σπάσει» η αυξητική δυναμική της ανεργίας και θα έπαιρναν συμπληρωματικά μέτρα για την ένταξη των νέων στην αγορά εργασίας.
Προς το παρόν, δίνουν μάχες δήθεν υπέρ των λαϊκών συμφερόντων, κρύβοντας τη σκληρή πραγματικότητα που διαμόρφωσαν, με τα λάθη και τις παραλείψεις τους.
Μια διαφορετική σύλληψη
Η πρόσφατη σύλληψη (1/2) του διευθύνοντος συμβούλου του Οργανισμού Διεξαγωγής Ιπποδρομιών Ελλάδος (ΟΔΙΕ) για οφειλές προς το Ελληνικό Δημόσιο, είναι πρωτοποριακή. Είναι γνωστό ότι ο μεγαλύτερος οφειλέτης του Δημοσίου είναι το ίδιο το Δημόσιο. Μέχρι σήμερα, όμως, τους δικαστικούς λειτουργούς απασχολούσαν μόνο τα χρέη των ιδιωτικών επιχειρήσεων προς το Δημόσιο. Ο Διευθύνων Σύμβουλος του ΟΔΙΕ έγραψε, άθελά του, ιστορία.
Με την πρωτοβουλία που πήραν, ανοίγουν ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κεφάλαιο στην οικονομική και πολιτική ιστορία της Ελλάδος. Οι ελληνικές κυβερνήσεις ορίζουν διάφορους έμπιστους στον ευρύτερο δημόσιο τομέα της οικονομίας και στη δημόσια διοίκηση και αξιοποιούν την πολιτική, κομματική εξάρτηση των στελεχών, για να κάνουν όργια σε βάρος του δημόσιου χρήματος και του δημόσιου συμφέροντος. Είναι γνωστό, για παράδειγμα, ότι στον ΟΔΙΕ «απασχολούνται» εκατοντάδες «πράσινοι» και «γαλάζιοι» αργόμισθοι. Ο εκάστοτε διευθύνων σύμβουλος του ΟΔΙΕ είναι υποχρεωμένος να καλύψει όλες τις μισθολογικές υποχρεώσεις που δημιουργεί αυτή η κατάσταση, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα την κερδοφορία του Οργανισμού, ακόμη και την εκπλήρωση βασικών υποχρεώσεών του προς το Ελληνικό Δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία.
Ο ΟΔΙΕ, βέβαια, δεν είναι η εξαίρεση, αλλά ο κανόνας της κομματικής κακοδιαχείρισης. Ακόμη και τα διευθυντικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, που είναι υπεύθυνα για τη διαχείριση του κομματικού προϋπολογισμού, χρησιμοποιούν ανάλογες πρακτικές.
Ο διευθύνων σύμβουλος του ΟΔΙΕ, που προωθήθηκε σε μια θέση ευθύνης, με αντάλλαγμα να οργανώσει την κακοδιαχείριση του δημόσιου χρήματος με βάση τις πολιτικές εντολές που του δόθηκαν, είναι το εκτελεστικό όργανο ενός πανίσχυρου πολιτικού κυκλώματος.
Η λεηλασία του δημόσιου χρήματος και του δημόσιου συμφέροντος, με ευθύνη των πρωταγωνιστών της πολιτικής και των διευθυντικών στελεχών που συνεργάζονται με αυτούς, οδήγησε την Ελλάδα στο σημερινό κατάντημα…
Κυβερνοεπίθεση από τους Anonymous
«Αυτή η καταπληκτική Παρασκευή (3/2) ξεκίνησε με την ιστοσελίδα www.ministryofjustice.gr να έχει παραμορφωθεί από τους Anonymous. Μπορεί μόνο να γίνει καλύτερα από εδώ!». Με τη φράση αυτή ανακοίνωσαν την κυβερνοεπίθεσή τους στην ιστοσελίδα του ελληνικού υπουργείου Δικαιοσύνης οι χάκερς «Anonymous», μέσα από το λογαριασμό τους στο Twitter, @YourAnonNews.
Η οργάνωση χάκερς μπλόκαρε όλη τη λειτουργία της ιστοσελίδας, ανεβάζοντας κείμενο και βίντεο με σχόλιά τους για τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα. «Έπιλεγήκατε από τον ελληνικό λαό να πράξετε σύμφωνα με τις επιθυμίες του, αλλά αποτύχατε. Και σκοτώσατε το πιο ιερό στοιχείο που είχε η χώρα σας, που είναι η Δημοκρατία». Στη συνέχεια, απειλούν με επιθέσεις παντού, ακόμα και στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.
Σε εξέλιξη μάλιστα, βρίσκεται η διερεύνηση της υπόθεσης από την Υποδιεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος. Όπως υπογράμμισε ο διευθυντής Μάνος Σφακιανάκης, περισσότερα στοιχεία για το θέμα θα είναι σε θέση να ανακοινώσουν τις επόμενες ημέρες. Η ομάδα χάκερς «Anonymous» έχει τις «ρίζες» της στο φόρουμ 4chan, που δημιουργήθηκε το 2003, όπου οι χρήστες μπορούν να δημοσιεύουν σχόλια και φωτογραφίες ανώνυμα, δημιουργώντας μια μαζική διαδικτυακή κοινότητα χρηστών. Με το φόρουμ αυτό γεννήθηκε μια νέα κουλτούρα.
Αποφράδα η νύχτα των Ιμίων
16 χρόνια από τότε, κανένας δεν πλήρωσε για τη «λευκή σημαία» στα Ίμια… Αποφράδα η νύχτα των Ιμίων.
Άλλη μια χρονιά πέρασε από εκείνη την τραγική για την Ελλάδα νύχτα. Εφιάλτης μνήμης, που ακολουθεί σ’ όλη τους τη ζωή τον τότε πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη, τον Θεόδωρο Πάγκαλο που φύσηξε ο αέρας και πήρε τη σημαία (έτσι δικαιολόγησε την αντεθνική πράξη της υποστολής της σημαίας από κομμάτι της ελληνικής κυριαρχίας), την τότε ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων και όλους που ήταν παρόντες σε εκείνο το… Πολεμικό Συμβούλιο, που ανέχτηκαν να γίνει στο πολιτικό γραφείο του πρωθυπουργού στη Βουλή, αντί στο Κέντρο Επιχειρήσεων στο Πεντάγωνο, επειδή είχε… αλλεργία ο Κ. Σημίτης στους στρατιωτικούς χώρους (θυμίζω ότι στη διάρκεια των 8 χρόνων που κυβέρνησε, ποτέ δεν επισκέφθηκε στρατιωτική μονάδα, ούτε καν το Πάσχα, για να τσουγκρίσει το αυγό…).
Δεκαέξι χρόνια από τότε, ΚΑΝΕΝΑΣ τους δεν βγήκε να μιλήσει, να ΑΠΟΛΟΓΗΘΕΙ στον ελληνικό λαό για το τι συνέβη εκείνη τη μοιραία νύχτα, που τα ξημερώματα όλοι οι συμμετέχοντες στο Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας (ΚΥΣΕΑ) σήκωσαν λευκή σημαία, αποδεχόμενοι όλους τους όρους της Τουρκίας.
Ένας υψηλόβαθμος υπουργός, από τα μέλη του ΚΥΣΕΑ, βγαίνοντας αποκαμωμένος από την αίθουσα, βρήκε τη δύναμη, λέγοντας «Κακόμοιρη Ελλάδα, σε ποιες πλάτες ακούμπησες τη τύχη σου…», να ομολογήσει και τις δικές του ευθύνες…
Μόνο που δεν αρκεί αυτό. Πρέπει, 16 χρόνια από τότε, να ειπωθεί από τους κύριους χειριστές εκείνης της «επιχείρησης» τι έφταιξε, ποιοι έφταιγαν, γιατί φτάσαμε στην παράδοση… Τουλάχιστον για να μην ξαναζήσουμε Ίμια…
Η συνεχιζόμενη σιωπή, τα κλειστά στόματα, μόνο την Ελλάδα και τον Ελληνισμό όλο δεν εξυπηρετούν…
Και δεύτερη ανθελληνική απόφαση από το Δικαστήριο της Χάγης
Ευτυχώς που το περιβόητο Δικαστήριο της Χάγης, που υποτίθεται ότι προστατεύει τα συμφέροντα των χωρών και των λαών τους, με τις αποφάσεις του ανοίγει τα μάτια σ’ όλους μας, για να μην τρέφει πια κανένας αυταπάτες για τον ρόλο που παίζει. Ότι δικάζει κατ’ εντολή, με σκεπτικό τα συμφέροντα των μεγάλων…
Μέσα σε δύο μήνες, η Ελλάδα γνώρισε το στυγνό πρόσωπο των δικαστών της Χάγης. Τα περί «δίκαιης δίκης» είναι παραμύθι για μικρά παιδιά. Το ανθελληνικό προσωπείο τους ολόφωτο.
Δικαίωσε την προσφυγή των Σκοπίων, ότι παραβιάσαμε την ενδιάμεση συμφωνία, γιατί βάλαμε βέτο στο Βουκουρέστι κατά της ένταξής τους στο ΝΑΤΟ. Η Χάγη δε πήρε χαμπάρι τα αγάλματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, την οικειοποίηση ιστορικών γεγονότων, δεν άκουσε για τις καθημερινές προκλήσεις και απειλές… Καμία συμφωνία δεν παραβίαζαν… Δέκα με τόνο σε βάρος της Ελλάδος.
Πρόσφατα, το Δικαστήριο της Χάγης ξεπέρασε τα όρια. Ασέλγησε πάνω στους Έλληνες νεκρούς, στα θύματα της Σφαγής του Διστόμου. Που εκτέλεσαν, έσφαξαν οι συμπατριώτες της κυρίας Μέρκελ. Ευθέως υπερασπίστηκε τη ναζιστική θηριωδία με την απόφασή του. Γι’ αυτό τους επέλεξαν τους δικαστές. Εκείνο έλειπε, να πάνε κόντρα και να χάσουν τη δουλειά τους, να απορρίψουν τις προσφυγές της Γερμανίας, που κλήθηκε, με βάση και την απόφαση των ιταλικών δικαστηρίων, να καταβάλει αποζημιώσεις στους συγγενείς των θυμάτων του Διστόμου, που θα άνοιγε την πόρτα να απαιτήσουν το ίδιο οι συγγενείς των θυμάτων του ναζισμού όλης της Ευρώπης. Δεν είδαν, δεν άκουσαν, δεν διάβασαν τίποτε για τη Σφαγή του Δίστομου. Το μόνο που είδαν ήταν ότι παραβιάστηκε ο… τύπος! Ότι έχει ετεροδικία η Γερμανία, δηλαδή το δικαίωμα να μη δικάζεται το κράτος από δικαστήρια άλλων χωρών και επομένως, δεν είχαν δικαίωμα τα ιταλικά δικαστήρια να αποφανθούν ότι η Γερμανία όφειλε να καταβάλει αποζημιώσεις στους συγγενείς των σφαγιασθέντων κατοίκων του Διστόμου.
Διάφανος ο λόγος που επικαλέστηκε τον τύπο η Γερμανία. Σ’ αυτόν έμειναν οι δικαστές της Χάγης, «ξεχνώντας» ότι προέχει του τύπου η ουσία, τα γεγονότα… Προσπαθεί η κυρία Μέρκελ, με κάθε τρόπο, να μην πληρώσει τις αποζημιώσεις για τα εγκλήματα που έκαναν οι δικοί της, οι ναζί! Σκότωσαν, έσφαξαν άντρες, γυναίκες, παιδιά καλώς καμωμένα… Πάλι καλά που η αγαπημένη μας καγκελάριος δεν λέει στις οικογένειες των θυμάτων: «Ας πρόσεχαν οι δικοί σας…».
Ένα το συμπέρασμα, το μήνυμα από τις δύο αυτές αποφάσεις: Μακριά από τη Χάγη. Θα είναι καταστροφή για την Ελλάδα όποιοι έχουν την αφέλεια να νομίζουν ότι εκεί θα βρουν το δίκιο τους τα εθνικά μας θέματα… Και δεν θα δικαιώσουν την Τουρκία…
Εθνική ανάγκη, ένα πανίσχυρο λαϊκό κίνημα απέναντι στο Μαύρο Μέτωπο, καλεί ο Μ. Θεοδωράκης
Στη συγκρότηση ενός πανεθνικού μετώπου αντίστασης και αλληλεγγύης στο Μνημόνιο στοχεύει η Ενιαία Λαϊκή Δημοκρατική Αντίσταση (Ε.ΛΑ.Δ.Α.), που ιδρύθηκε επίσημα την Πέμπτη (2/2) στην Αθήνα, με πρωτοβουλία του διάσημου μουσικοσυνθέτη Μίκη Θεοδωράκη.
Πρόθεσή του δεν είναι η κίνηση αυτή να μετεξελιχθεί σε κόμμα και να διεκδικήσει την ψήφο του ελληνικού λαού, ωστόσο οι πιέσεις προς αυτήν την κατεύθυνση είναι έντονες, καθώς η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών αναζητεί στήριγμα και προστασία από τη «λαίλαπα» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.
Κατά την παρουσίαση της κίνησης, ο Μίκης Θεοδωράκης, περιστοιχιζόμενος από τον Μανώλη Γλέζο και τον Γιώργο Κασιμάτη, σημείωσε ότι η Ελλάδα βιώνει μια μεγάλη «εθνική τραγωδία» και ότι «έγινε επίλεκτος στόχος μιας πρωτοφανούς καταστρεπτικής εισβολής σε διεθνές επίπεδο, με όπλο το χρήμα, δηλαδή το οικονομικό σύστημα που είναι απόλυτα εξαρτημένο από τις μεγάλες τράπεζες». Αναφερόμενος στις τελευταίες εκβιαστικές απαιτήσεις Ευρωπαίων και Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, υπογράμμισε: «Πιστεύοντας ότι μας έχουν ζαλίσει και διαλύσει, βγάλανε τη μάσκα τους και μας είπανε καθαρά: Για να ζήσετε θα πρέπει να πουληθείτε». «Πρέπει να πουλήσετε, και μάλιστα φθηνά, οτιδήποτε έχει αξία: κτίρια, νησιά, ακόμα και αρχαία μνημεία. Μας είπαν μάλιστα ότι την Ακρόπολη την εκτιμούν σε κάποια δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ παράλληλα με τα δάνεια και με τους τόκους και με τα κόλπα που αυτοί ξέρουν καλά, μας οδηγούν στο δίλημμα: Ή ΠΟΥΛΑΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΛΙΕΣΤΕ ή πεθαίνετε και χάνεστε». Πρόσθεσε δε ότι απέναντι σ’ αυτόν τον εκβιασμό, η απάντηση είναι μόνο η αντίσταση και η αλληλεγγύη.
Ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης άσκησε σφοδρή κριτική στην κυβέρνηση, στρέφοντας τα πυρά του κατά του Γ. Παπανδρέου, κατηγορώντας τον ευθέως ότι «πρωταγωνίστησε» στη μεθόδευση «για τον τεχνητό κοινωνικό υποβιβασμό μας, με την κακουργηματική διόγκωση του ελλείμματος από 9,2% σε 15%» και στη συνέχεια με τις δηλώσεις του, του ίδιου και του τότε υπουργού Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου, περί «Τιτανικού», διαφθοράς και ανικανότητας, τεμπελιάς και οικονομικού χάους.
Σε άλλο σημείο της ομιλίας του, ο Μ. Θεοδωράκης έκανε λόγο για την ύπαρξη ενός «μαύρου μετώπου», τονίζοντας ότι απέναντι σ’ αυτό είναι ανάγκη να συγκροτηθεί ένα πανίσχυρο λαϊκό κίνημα από ελεύθερους, ανεξάρτητους διαφωτισμένους και αποφασισμένους Έλληνες πολίτες.
Στην προσωρινή Συντονιστική Επιτροπή της κίνησης μετέχουν πολιτικοί, διακεκριμένοι επιστήμονες, άνθρωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης, καταξιωμένοι επαγγελματίες, γνωστοί συγγραφείς, καλλιτέχνες κ.ά., που επέλεξε προσωπικά ο Μίκης Θεοδωράκης.
TO 
