Του Φώτη Χαραλαμπίδη -Υπό το εκρηκτικό κλίμα που πυροδότησαν οι αντεγκλίσεις των Ελλήνων βουλευτών και την εικόνα καταστροφής από το φλεγόμενο κέντρο της Αθήνας,
υπερψηφίστηκε, τη νύχτα της Κυριακής (12/2) από 199 βουλευτές σε σύνολο 278 («Όχι» από 74, «Παρών» οι 5) το νέο Μνημόνιο, που εξασφαλίζει το «κούρεμα» του χρέους και τη νέα δανειοδότηση της Ελλάδος, που απείλησε τη συνοχή των Κοινοβουλευτικών Ομάδων του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, όσο κανένα άλλο νομοσχέδιο στη μεταπολεμική ιστορία της Ελλάδος. Διεγράφησαν 45 βουλευτές από Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ.
Σοκ και δέος. Φωτιά και ολοκληρωτική καταστροφή. Απελπισμένοι άνθρωποι, οι κραυγές τους για ελπίδα και οι δυνάμεις καταστολής σε παραφορά. Αυτό που έζησε το βράδυ της Κυριακής (12/2) η Ελλάδα, σίγουρα δεν είχε προηγούμενο στα μεταπολιτευτικά χρόνια…
Οι πρώτες εικόνες της Αθήνας με το ξημέρωμα, προσομοίαζαν με αυτές μιας χρεοκοπημένης χώρας… Η αποπνικτική οσμή της κάπνας από τα ιστορικά κτίρια που έκαιγαν όλη νύχτα, κατεστραμμένες περιουσίες και δρόμοι βομβαρδισμένοι, τα νοσοκομεία γεμάτα τραυματίες σαν από πόλεμο και ένας λαός βυθισμένος στην απελπισία…
Κανείς δεν μπορούσε να περιμένει το μέγεθος της καταστροφής που θα ακολουθούσε, όταν το απόγευμα της Κυριακής (12/2), η Πλατεία Συντάγματος πλημμύρισε από χιλιάδες ανθρώπους που έφτασαν από κάθε γωνιά της Ελλάδος, για να διεκδικήσουν μια θέση με αξιοπρέπεια στο μέλλον. Ήταν ένα ορμητικό ποτάμι λαϊκής οργής, που γρήγορα όμως, πήρε τα χαρακτηριστικά βίαιης εξέγερσης.
Παρά τα δακρυγόνα που έπεφταν σα βροχή και τις επιθέσεις των κουκουλοφόρων, οι Έλληνες πολίτες στάθηκαν εκεί. Παρά τα χημικά, τις μολότοφ και τις φωτιές… Άνθρωποι κάθε ηλικίας και κοινωνικής τάξης, άνεργοι, εργάτες, υπάλληλοι, συνταξιούχοι, επιχειρηματίες, φοιτητές και μαθητές, πέρα από κόμματα και πολιτικές ιδεολογίες, συνέρεαν στο Σύνταγμα από όλες τις γειτονιές της Αθήνας. Και αν τα επεισόδια δεν είχαν ξεσπάσει τόσο νωρίς, πιθανότατα θα μιλούσαμε για τη μεγαλύτερη συγκέντρωση της μεταπολιτευτικής Ελλάδος.
Φαίνεται όμως ότι και πάλι, οι σκοτεινοί μηχανισμοί λειτούργησαν άψογα, σε αντίθεση με το ετοιμόρροπο κράτος. Μέσα σε λίγες ώρες, πάνω από 40 κρίτια παραδόθηκαν στα χέρια των εμπρηστών. Τράπεζες, καταστήματα ρούχων και άλλα με ηλεκτρονικά είδη, ακόμη και οπλοπωλεία, πυρπολήθηκαν και λεηλατήθηκαν. Οι φωτιές έμπαιναν η μία μετά την άλλη, δείχνοντας ότι πρόκειται για μελετημένο σχέδιο.
Ο Μίκης Θεοδωράκης στην πρώτη γραμμή
Από νωρίς το απόγευμα της Κυριακής (12/2), ο Μίκης Θεοδωράκης έγινε ένα με τους χιλιάδες αγανακτισμένους Έλληνες πολίτες στη Πλατεία Συντάγματος. Μαζί τους έγινε μια γροθιά και βρέθηκε μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη, ωστόσο δεν κατάφερε να ανέβει τα σκαλοπάτια της Βουλής, ενώ λόγω της ρίψης των χημικών και των επεισοδίων που ακολούθησαν, απομακρύνθηκε προς το Ζάππειο.
Λίγη ώρα αργότερα, έκανε και μια δεύτερη απόπειρα να βρεθεί κοντά στον κόσμο, ωστόσο δεν του επιτράπηκε, λόγω της βεβαρυμένης υγείας του και οδηγήθηκε στο ιατρείο του ελληνικού Κοινοβουλίου, για τις πρώτες βοήθειες.
Από τη Βουλή και αφού κατήγγειλε τη χρήση χημικών από την Ελληνική Αστυνομία, δήλωσε: «Ετοιμάζονται να ψηφίσουν το θάνατο της Ελλάδος» και πρόσθεσε: «Στέλνουμε ένα μήνυμα αισιοδοξίας. Αγωνιστήκαμε και νικήσαμε. Και αυτή τη φορά θα νικήσουμε. Πάω μέσα στο Κοινοβούλιο με τον Μανώλη Γλέζο, για να δω τα μάτια τους την ώρα που θα ψηφίζουν».
Ανασχηματισμό ανακοινώνει ο Λουκάς Παπαδήμος
Ανασχηματισμό της ελληνικής κυβέρνησης, πιθανότατα σήμερα (16/2), φέρνει πλην των άλλων η βαθιά κρίση στο πολιτικό σύστημα που προκάλεσε το δεύτερο Μνημόνιο.
Όπως ανέφεραν συνεργάτες του πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου, ο ανασχηματισμός κατέστη αναγκαίος πριν από το τέλος του χρόνου, όταν έγινε φανερό ότι η κυβέρνηση παρουσίαζε προβλήματα δυσλειτουργίας και αδυναμίας παραγωγής έργου σε σύντομο χρονικό διάστημα. Παράλληλα, η πίεση από διάφορες πλευρές (από υπουργούς της κυβέρνησης όπως η Α. Διαμαντοπούλου, μέχρι τον Πρόεδρο του ΛΑΟΣ Γ. Καρατζαφέρη) για ανασχηματισμό της κυβέρνησης κατά το μοντέλο Μόντι και η μη σαφής απόρριψη αυτής της ιδέας από τον Έλληνα πρωθυπουργό, δημιούργησαν την αίσθηση ότι τον απασχολεί και μάλιστα έντονα.
Οι συνεργάτες του υποστηρίζουν ότι «είναι κάτι που του ταιριάζει, άλλωστε δεν είναι πολιτικός, είναι τεχνοκράτης». Ο ίδιος όμως, δεν έχει εκδηλώσει τις προθέσεις του. Ο λόγος είναι ότι ανεξάρτητα από τα προνόμια που διαθέτει από το Σύνταγμα, μια απόφαση για ανασχηματισμό της κυβέρνησης θα πρέπει να τη λάβει από κοινού με τους αρχηγούς των δύο πλέον κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνησή του, του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας.
Έως τώρα, μόνο ο Γιώργος Παπανδρέου έχει δηλώσει ότι δεν έχει την παραμικρή αντίρρηση να προχωρήσει ο Λ. Παπαδήμος σε ανασχηματισμό της κυβέρνησης. Του το ανέφερε προ εικοσαημέρου σε σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών. «Αν θέλεις να κάνεις ανασχηματισμό, δεν έχω την παραμικρή αντίρρηση. Από μένα είσαι απολύτως ελεύθερος», φέρεται να είπε στον Έλληνα πρωθυπουργό ο Γ. Παπανδρέου.
Ο Αντώνης Σαμαράς απέφυγε να τοποθετηθεί σε εκείνη τη συζήτηση. Παρέμεινε μόνο η πρόταση Γ. Καρατζαφέρη, να προχωρήσει ο Λ. Παπαδήμος άμεσα σε ανασχηματισμό, δημιουργώντας μια κυβέρνηση τεχνοκρατών και ο ίδιος είχε προσφερθεί να προτείνει από μέρους του κόμματός του τα ονόματα 4 τεχνοκρατών. Ο Λ. Παπαδήμος επιφυλάχθηκε. Δήλωσε ότι «αυτό δεν είναι της παρούσης» και συνέχισε τη συζήτηση.
Η άλλη εκδοχή, είναι να χρησιμοποιήσει ένα μεικτό σχήμα τεχνοκρατών και πολιτικών. Να αναθέσει δηλαδή σε τεχνοκράτες κρίσιμους τομείς της διακυβέρνησης και σε δευτερεύοντα υπουργεία είτε να διατηρήσει τα ίδια πολιτικά στελέχη, είτε να τοποθετήσει άλλα, που θα του υποδείξουν οι Γ. Παπανδρέου και Α. Σαμαράς.
Επιστροφή στα ‘50s
Δραματικές αλλαγές που ανατρέπουν δεδομένα (κεκτημένα) δεκαετιών και θα διευρύνουν το «μέτωπο» της φτώχειας και της κοινωνικής περιθωριοποίησης στην Ελλάδα, φέρνει το Νέο Μνημόνιο, ως... αντάλλαγμα για τη συνέχιση της δανειοδότησης. Τα μέτρα που επέβαλαν οι δανειστές, μέσω απειλών και εκβιασμών, προκαλούν «σοκ και δέος», πλήττουν βάναυσα τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων και αναμένεται να κατακρημνίσουν το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων, στα πρότυπα τριτοκοσμι-κού κράτους.
Περικοπές, μειώσεις, απολύσεις, συνθέτουν το τρίπτυχο του πακέτου. Ανέχεια, εξαθλίωση, ανασφάλεια, απόγνωση οι συνέπειές του. Οι κατώτατοι μισθοί μειώνονται δραματικά (22-32%) και μαζί τους παρασύρουν το σύνολο των αποδοχών στον ιδιωτικό τομέα, ανοίγει ο δρόμος για μαζικές απολύσεις στο Ελληνικό Δημόσιο (15.000 το 2012), αίρεται η μονιμότητα στις Δημόσιες Επιχειρήσεις και Οργανισμούς (ΔΕΚΟ), ενώ επίκεται και νέα περικοπή συντάξεων. Και αυτά είναι μόνο ένα μέρος του «πακέτου» και μόνο η αρχή, αφού είναι κάτι περισσότερο από σίγουρο ότι τους αμέσως επόμενους μήνες, πιθανότατα τον Ιούνιο, η Ελλάδα θα κληθεί να λάβει νέα μέτρα, καθώς τα παραπάνω δεν θα έχουν αποδώσει τα αναμενόμενα.
Με Βερολίνο και Παρίσι κυρίως, να επισείουν τον κίνδυνο της άμεσης χρεοκοπίας (το Μάρτιο), απαιτώντας από την Ελλάδα συμμόρφωση και υποταγή. Στο «παιχνίδι» και τα ξένα μέσα ενημέρωσης, με καταστροφικού περιεχομένου δημοσιεύματα και ευθεία δυσφήμιση της Ελλάδος. Αποκορύφωμα η «ιδέα» Μέρκελ – Σαρκοζί, τα χρήματα του νέου δανείου να μη τα διαχειρίζεται η ελληνική κυβέρνηση, αλλά να κατατεθούν σε έναν ειδικό λογαριασμό σε ευρωπαϊκή τράπεζα. Κι από εκεί να αποπληρώνονται οι τόκοι των ομολόγων που λήγουν. «Ιδέα» που θέτει υπό πλήρη αμφισβήτηση την αξιοπιστία της Ελλάδος και την εθνική κυριαρχία και παραπέμπει σε καταστάσεις άλλων εποχών.
Κατά του Μνημονίου ο Γιώργος Καρατζαφέρης
Τρεις μήνες συμμετοχής στο κυβερνητικό σχήμα, στάθηκαν αρκετοί για να διχαστεί ο Λαϊκός Ορθόδος Συναγερμός (ΛΑΟΣ) και να αγγίξει τα όρια της διάλυσης η κοινοβουλευτική του ομάδα. Η πίεση των δημοσκοπήσεων που εμφάνιζαν το κόμμα σε καθοδική πορεία, την ίδια ώρα που όλα τα άλλα κόμματα, πλην του ΠΑΣΟΚ δείχνουν ότι αυξάνουν την επιρροή τους στους ψηφοφόρους, οδήγησαν τον Γιώργο Καρατζαφέρη να ταχθεί κατά του Μνημονίου και να διαρρήξει οριστικά τις σχέσεις του με τα τέσσερα πιο προβεβλημένα στελέχη του.
Από τους βουλευτές που αποχωρούν, ορισμένοι αποδίδουν την αλλαγή στάσης του Γιώργου Καρατζαφέρη στη συμμαχία που ενδεχομένως έχει ήδη δημιουργήσει με τον ανεξάρτητο βουλευτή Παναγιώτη Καμμένο και στην προσπάθειά του να ανακτήσει τους αντιμνημονιακούς και αγανακτι-σμένους ψηφοφόρους του, που διεκδικούν η «Χρυσή Αυγή» και το υπό ίδρυση κόμμα του πρώην βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας.
Τα σύννεφα πάνω από τα γραφεία του ΛΑΟΣ άρχισαν να πυκνώνουν από την Κυριακή (5/2), όταν ο Γιώργος Καρατζαφέρης, διαβάζοντας τις δημοσκοπήσεις στις Αθηναϊκές εφημερίδες, διαπίστωσε ότι πληρώνει με βαρύ πολιτικό κόστος τη στήριξή του στην κυβέρνηση Λ. Παπαδήμου. «Είναι ώρα να τα μαζεύουμε», είπε για πρώτη φορά στους έκπληκτους βουλευτές του, οι οποίοι αρχικώς νόμιζαν ότι έχουν να κάνουν με μια από τις πολλές παρορμητικές σκέψεις του προέδρου τους, που συνήθως υποχωρούν την επόμενη ημέρα.
Την Τετάρτη (8/2) το βράδυ, ο Γ. Καρατζαφέρης κάλεσε μυστικά στο γραφείο του τους βουλευτές που υποψιαζόταν ότι δεν θα πειθαρχήσουν στις εντολές του. Από αυτούς, τέσσερις επιβεβαίωσαν τις υποψίες του. Οι Μάκης Βορίδης, Άδωνης Γεωργιάδης, Αθανάσιος Πλεύρης και η Νίκη Τζαβέλλα, τον ενημέρωσαν ότι δεν μπορούν να καταψηφίσουν το Μνημόνιο, όταν υπερασπίζονται με πάθος επί τρεις μήνες την ανάγκη λήψης επώδυνων μέτρων, για να αποφύγει η Ελλάδα τη χρεοκοπία. «Ψηφίσαμε το πρώτο Μνημόνιο που έκοβε μισθούς και συντάξεις και δεν θα ψηφίσουμε το δεύτερο, που είναι λιγότερο σκληρό;» αναρωτήθηκε ο Α. Γεωργιάδης, ενώ ο Μάκης Βορίδης πρόσθεσε: «Πώς είναι δυνατόν να είσαι μέλος σε μία κυβέρνηση και να καταψηφίζεις κορυφαίες επιλογές της;» Ανάλογες απόψεις εξέφρασε και η Ευρωβουλευτής Νίκη Τζαβέλα.
Μάκης Βορίδης και Άδωνης Γεωργιάδης αποφάσισαν να παραιτηθούν από τα κυβερνητικά αξιώματα από την πρώτη στιγμή και χωρίς δισταγμούς. Το ίδιο και να υπερψηφίσουν το Μνημόνιο. Και ενημέρωσαν μάλιστα ότι δεν υπάρχει μυστική συμφωνία συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία.
Η συνταγή της συμφοράς
Από τα τέλη Δεκεμβρίου, ο πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος είχε πλήρη επίγνωση για την έκταση της δυσκολίας της επερχόμενης διαπραγμά-τευσης για τη νέα δανειακή σύμβαση και το PSI και οι πολιτικοί αρχηγοί γνώριζαν επακριβώς ότι εκείνο που θα επιβληθεί ήταν η εντατικοποίηση της εσωτερικής υποτίμησης και η βίαιη μετατροπή της Ελλάδος σε «Λετονία του Νότου». Με άλλα λόγια: οι Έλληνες πολιτικοί αρχηγοί γνώριζαν τα επερχόμενα πολλές εβδομάδες πριν εκδηλωθούν και οι περισσότεροι υποτίμησαν τη σοβαρότητα της κατάστασης. Έξι εβδομάδες μετά, οι επιφανείς του λεγόμενου «πολιτικού συστήματος», παριστάνουν με επιτυχία ότι αιφνιδιάστηκαν από τη σφοδρότητα των νέων μέτρων…
Η «σωτήρια» οικονομική πολιτική, «βαλτικού τύπου», διαμορφώνει συνθήκες φόβου και απαισιοδοξίας για τη βιωσιμότητα της Ελλάδος στην Ευρωζώνη, την ώρα που η αήθης συμπεριφορά στελεχών και υπουργών άλλων κρατών-μελών προσβάλλει βάναυσα την ατομική και την εθνική αξιοπρέπεια των Ελλήνων. Σε όλα αυτά, έρχεται να προστεθεί ότι ο «γρίφος του PSI», παρά τις διαβουλεύσεις μηνών, παραμένει άλυτος. Σε προηγούμενη ανταπόκρισή μου, είχα χαρακτηρίσει το PSI, ως ένα Κυπριακό, που παραμένει άλυτο.
Το πέρασμα από τη θεωρία στην πράξη αποδεικνύεται αδύνατο για το Νέο Μνημόνιο. Τα μέτρα που συμπληρώνουν τη δανειακή σύμβαση των 130 δις ευρώ, είναι το αποτέλεσμα του αθροίσματος της κοινωνικής σκληρότητας του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), του οικονομικού δογματισμού των τεχνοκρατών της Τρόικας και του γερμανικού ηγεμονισμού. Η ελληνική πλευρά δεν μπόρεσε να διαπραγματευτεί την προσαρμογή της αναγκαστικά δύσκολης πολιτικής του μνημονίου στην οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα της Ελλάδος. Το οικονομικό πρόγραμμα που συμπληρώνει τη νέα δανειακή σύμβαση, δεν έχει καμία πρακτική σημασία, γιατί απλούστατα δεν πρόκειται να εφαρμοστεί…
Από τη στιγμή που δεν λειτουργεί η ελληνική οικονομία, δεν μπορεί να υπάρξει και ο στοιχειώδης δημοσιονομικός σχεδιασμός. Οι ειδικοί της Τρόικας μοιάζουν πλέον με πυρομανείς πυροσβέστες, οι οποίοι υποκρίνονται ότι συμμετέχουν στην κατάσβεση μιας πυρκαγιάς, ενώ οργανώνουν την επέκταση του πύρινου μετώπου.
«Βίαιη προσαρμογή»
Για να είμαι ειλικρινής, ήμουν εξ αρχής υπέρ της επιβολής μέτρων και κανόνων εξορθολογισμού μιας κοινωνίας, η οποία είχε εθιστεί στην καλοπέραση, τον ωχαδερφισμό και τη διαφθορά. Πίστευα ότι κάτι πρέπει να γίνει, προκειμένου να συμμαζευτεί κάπως το πράγμα, διότι δεν είναι δυνατόν να επιζήσει μια χώρα που παράγει 5 και καταναλώνει 105. Ότι δεν μπορεί να υπάρξει οικονομικά, όταν δεν παράγει τίποτε, συντηρεί στρατιές δημοσίων υπαλλήλων και εισάγει τα πάντα. Θεωρούσα μάλιστα την κρίση ευκαιρία για να γίνουν πέντε πράγματα σε αυτόν τον τόπο, που δομήθηκε άναρχα, αφέθηκε να ξεχειλώσει προς κάθε κατεύθυνση και έμαθε και τους πολίτες του να μη σέβονται τίποτε, αν μην αναγνωρίζουν καμία αξία και να μη δέχονται το αυτονόητο, ότι αν δεν συνεισφέρεις στον κρατικό κορβανά και μονίμως, σταθερά και παρατεταμένα φοροδιαφεύγεις, δεν μπορείς να απαιτείς από την Πολιτεία να σου προσφέρει δωρεάν υγεία, παιδεία, υποδομές, ασφάλεια. Τη λέω την «αμαρτία» μου, αυτά πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω…
Αλλά όλα έχουν ένα όριο, βρε αδελφέ! Όλα! Αν έχουμε προβλήματα ως κοινωνία και ως λαός –που έχουμε, κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει, εκτός κι αν έχει μονίμως χωμένο το κεφάλι στην άμμο– να καθήσουμε να τα λύσουμε μόνοι μας. Όχι με το πιστόλι στον κρόταφο και όχι με το σουγιά στα πλευρά. Γιατί αν συμβαίνει αυτό, στην πρώτη ευκαιρία ο άλλος θα την κάνει και θα έχει και δίκιο.
Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι όχι απλώς να προσπαθείς να φέρεις στον ίσιο δρόμο κάποιον με το πιστόλι στον κρόταφο, αλλά παράλληλα να τον έχεις δεμένο πισθάγκωνα και κρεμασμένο σ’ ένα δέντρο. Ε, αυτό δε γίνεται. Ό,τι συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα, οι οικονομολόγοι το ονομάζουν «βίαιη προσαρμογή».
Επιμένω, επίσης και στο ότι κανείς ξένος δεν μπορεί να λύσει τα δικά μας προβλήματα. Όσες φορές αυτό επιχειρήθηκε, μόνο δάκρυα, αίμα και πόνο προκάλεσε…
«Αποδιοπομπαίος τράγος»
Αυτή η αναξιοπιστία και η προχειρότητα που κυριαρχούν στο ελληνικό πολιτικό στερέωμα, αποτελούν βούτυρο στο ψωμί ενός σημαντικού τμήματος της ευρωπαϊκής ηγεσίας, που μας βλέπει πλέον ως αποδιοπομπαίο τράγο, που μόνο προβλήματα προκαλεί, χωρίς να προσφέρει τίποτε. Οι ασφυκτικές πιέσεις που ασκούν οι, δημόσιες και μη, απαξιωτικές δηλώσεις και η αδυναμία οποιασδήποτε κατανόησης των όποιων θετικών βημάτων έχουν γίνει, όπως ανέφερε ο Έλληνας πρωθυπουργός, δημιουργούν ένα περιβάλλον που μόνο στη διαιώνιση και στην κορύφωση της κρίσης συμβάλλει.
Το πρόβλημα είναι ποιοι μπορούν να ηγηθούν σε αυτήν την ύστατη προσπάθεια. Δεν χρειαζόμαστε πολιτικούς που να δεκαρολογούν ή να κλαυθμυρίζουν για κάποιες χαμένες κόκκινες γραμμές, ή ακόμα χειρότερα, να διαμορφώνουν ένα κλίμα κατάθλιψης και μιζέριας στην ελληνική κοινωνία.
Με ένα ΠΑΣΟΚ υπό διάλυση, με μια Νέα Δημοκρατία σε σύγχυση και μόνο στόχο τις εκλογές, με μία Αριστερά στα κάγκελα της καταστροφο-λογίας, ο δρόμος του Λουκά Παπαδήμου είναι πολύ μοναδικός και εξαιρετικά δύσβατος. Τουλάχιστον, ας του αφήσουν μια ευκαιρία να προσπαθήσει να περισώσει ό,τι μπορεί…
Η «δαμόκλειος σπάθη»
«Γλιτώσαμε τον Επίτροπο! Ζήτω το Έθνος!»
Αυτό αναφώνησε σύσσωμο το πολιτικό σύστημα της Ελλάδος, αμέσως μετά τη Σύνοδο Κορυφής και γύρισε πλευρό, για να συνεχίσει το βαθύ ύπνο. Και η αντίστροφη μέτρηση για την υποδούλωση της Ελλάδος σε σύστημα επιτροπείας, ξεκίνησε χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση.
Δεν πέρασε μία εβδομάδα από την «ταπείνωση» της Άγκελα Μέρκελ από το Γερμανικό Κοινοβούλιο και η Γερμανίδα Καγκελάριος έκανε το μεγάλο ριμπάουντ. Χέρι-χέρι με το Νικολά Σαρκοζί, εξήγγειλαν τη δημιουργία «ειδικού λογαριασμού», ένα ειδικό ταμείο, μέσω του οποίου θα εξοφλούνται οι ομολογιούχοι, των οποίων οι τίτλοι ωριμάζουν, ανεξάρτητα από το αν η ελληνική πλευρά έχει συμφωνήσει με την Τρόικα για τα νέα μέτρα που θα εφαρμόσει για να εκταμιευθούν τα 130 δις ευρώ του δεύτερου πακέτου διάσωσης.
Έτσι, αντί οι κάτοχοι ελληνικών ομολόγων που ωριμάζουν να πληρώνονται από την Ελλάδα, θα πληρώνονται απευθείας από τους «διασώστες» της Ελλάδος, μέσω του υπό μελέτη λογαριασμού ή Ταμείου. Από εκεί και πέρα, όμως, τα κονδύλια που αφορούν στην κάλυψη εσωτερικών αναγκών της Ελλάδος (μισθοί, συντάξεις και άλλες υποχρεώσεις του κράτους), θα αποδεσμεύονται μόνο αν η Αθήνα είναι εντός προγράμματος. Και αυτό θα είναι η «δαμόκλειος σπάθη» για την ελληνική πλευρά.
«Μιλημένος» φαίνεται πως είναι και ο Πρόεδρος του Eurogroup, Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, ο οποίος θεωρεί ότι η γαλλο-γερμανική ιδέα για τη δημιουργία ενός δεσμευμένου τραπεζικού λογαριασμού για την αποπληρωμή των τόκων του ελληνικού δημοσίου χρέους «δεν είναι παράλογη». Προσθέτει, ωστόσο, ότι δεν χρειάζεται να διευθετηθούν ακόμη οι «τεχνικές λεπτομέρειες» αυτής της πρότασης. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Steffen Kampeter, ο οποίος τονίζει ότι η Γερμανία και η Γαλλία δεν προσπαθούν να διώξουν την Ελλάδα από την Ευρωζώνη με το σχέδιό τους για έναν δεσμευμένο λογαριασμό για την Αθήνα. Αντίθετα, το σχέδιο έχει στόχο να διασφαλίσει την «αμοιβαία αλληλεγγύη».
Η κακοκαιρία έπνιξε την Ελλάδα
Λίγο παραπάνω χιόνι και μια-δυο καταιγίδες, ήταν αρκετά για να παραλύσει ολόκληρη η Ελλάδα!... Πού οφείλονται όμως, οι όποιες συνέπειες της κακοκαιρίας, που έπνιξαν κυριολεκτικά την Ελλάδα; Μα, στην απρονοησία και την αδιαφορία του «χαλαρού» κράτους και των κρατικών λειτουργών!... Που ξυπνούν μόνο όταν γίνει το κακό!... Πλημμύρισε η Αθήνα!... Από το κέντρο ως τα προάστια!... Γιατί όμως;
Μα, διότι ήταν βουλωμένα όλα τα φρεάτια στους δρόμους!... Και καμιά Υπηρεσία, κανένας Δήμος δεν φρόντισε να κάνει το απλούστερο: να στείλει δηλαδή μερικούς εργάτες να καθαρίσουν τις σχάρες και να ξεβουλώσουν τα φρεάτια, πριν αρχίσουν οι καταιγίδες!... Και το κακό έγινε…
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τις μεγάλες οδικές αρτηρίες και με τις Εθνικές Οδούς. Καμία κρατική Υπηρεσία δεν προελέγχει τα επικίνδυνα σημεία τους!... Και ξυπνούν μόνο όταν συμβεί μια κατολίσθηση και κλείσει την Εθνική Οδό!...
Ο συχνός έλεγχος των φρεατίων και τα σημεία πιθανών κατολισθήσεων, είναι κάτι το αυτονόητο… Όχι όμως για το απίστευτο ελληνικό κρατικό τρελλοκομείο!...
Η μεγάλη ανατριχίλα
Μόνο το ένα τρίτο των εν ενεργεία βουλευτών του ΠΑΣΟΚ μπορεί να αισθάνεται βέβαιο για την επανεκλογή του. Αυτοί είναι οι υπολογισμοί έμπειρου κοινοβουλευτικού παράγοντα, με βάση τις δημοσκοπήσεις, αλλά και το κλίμα στην ελληνική κοινωνία. Η κατάσταση αυτή έχει δημιουργήσει μία παράξενη ατμόσφαιρα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα.
Κάποιοι βουλευτές που ξέρουν ότι δεν θα βγουν και παράλληλα αισθάνονται ότι τα τελευταία δύο χρόνια έχουν υπερεκτεθεί πολιτικά, ψηφίζοντας Μνημόνιο, Μεσοπρόθεσμο και άλλα ανάλγητα νομοθετήματα, ετοιμάζονται για ηρωϊκή έξοδο.
«Αρρωσταίνει η Ελλάδα»
«Μπορεί η Ελλάδα να διατηρεί ακόμα την αίγλη μιας αρχαίας μεσογειακής χώρας, όμως η κρίση αρρωσταίνει το λαό της».
Η εκπομπή «Today» του NBC, αναφέρθηκε εκτενώς στην Ελλάδα, με τον ανταποκριτή της να λέει:
«Το σύγχρονο ελληνικό κράτος, όμως, βρίσκεται στους δρόμους. Δεν περιμένει κανείς να δει τόσους πεινασμένους ανθρώπους σε μια ευρωπαϊκή πόλη. Περιμένουν καθημερινά σε ουρές συσσιτίων για λίγη σούπα και ψωμί.
Φανταστείτε πως δέχεστε μείωση μισθού 40%. Στη συνέχεια αυξάνονται οι φόροι. Προσθέστε και τις αυξήσεις στους λογαριασμούς ρεύματος και πετρελαίου –το οποίο κοστίζει σχεδόν 10 δολάρια το γαλόνι. Α, και η σύνταξή σας δεν είναι εξασφαλισμένη και τα παιδιά σας μένουν στο σπίτι γιατί δεν υπάρχουν αρκετοί δάσκαλοι.
Είναι αρκετά για να σε κάνουν να αρρωστήσεις και αυτό ακριβώς συμβαίνει στους Έλληνες. Αρρωσταίνουν. Οι εισαγωγές στα νοσοκομεία έχουν αυξηθεί κατά 25%, την ώρα που τα ελληνικά νοσοκομεία έχουν δεχτεί περικοπές 40% σε προσωπικό, εξοπλισμό και φάρμακα».
Τα παιδιά ενός «ανώτερου» θεού
Μετά τη Μεταπολίτευση, ήρθε η γενιά των δικαιωμάτων. Άνθρωποι που θεωρούσαν πως η πρόκληση της Δημοκραρτίας είναι μια προσωπική και όχι πολιτική μόνο ανάγκη. Σε αυτή τη γενιά δεν υπήρξε ο φόβος της στέρησης. Μόνο τα φαντάσματά της. Ανέλαβαν να μπουκώνουν χοντρά παιδιά με γεμάτα κουτάλια, να στριγκλίζουν παιδικά ονόματα στις αθηναϊκές παραλίες, να ανησυχούν γι’ αυτό που κάποτε ήταν παιδικό παιχνίδι. Ο υπερπροστατευτισμός έγινε μέτρο της αγάπης, η υπερβολή ταυτίστηκε με τον γονεϊκό ρόλο και η Ελλάδα είχε μέλλον μόνο για επιστήμονες που δημιουργούσαν με το στανιό τα όνειρα μιας παλιάς, στερημένης οικογένειας. Την ίδια εποχή, ο καταναλωτισμός δημιούργησε αξίες σε 12 άτοκες δόσεις, η Δημοκρατία ταυτίστηκε με προσωπικές αξιώσεις και επιτυχία βαφτίστηκε η επιτυχής διαχείριση του «τίποτα».
Παιδιά που μεγάλωναν προστατευμένα από τα οικογενειακά άγχη, από τις κοινωνικές αντιπαραθέσεις, από τις αντιθέσεις που διαμορφώνουν φυσιολογικά τα πράγματα. Οι ιστορικές μνήμες χρησιμοποιήθηκαν παραδόξεως ως μελλοντική πιθανότητα για να εξασφαλίσουν την προσήλωση στην ευμάρεια. Η Ελλάδα γέμισε με μανάδες που πήγαιναν τα παιδιά τους ως την πόρτα του σχολείου με το αυτοκίνητο, ακόμη και αν το σπίτι απείχε 20 μέτρα, που ανησυχούσαν αορίστως για την κακοποίησή τους, ενώ οι ίδιες τα καταδίκαζαν στην ανικανότητα, που τα μάθαιναν να ταυτίζουν την ευτυχία με την αποχή από το μισό της ζωής, τη δυσκολία. Γέμισε με πατεράδες που πλήρωναν για το λογαριασμό του κινητού του παιδιού τους όσα θα ήταν ο πρώτος μισθός που θα έπαιρναν, αν έπιαναν δουλειά. Που χαίρονταν γιατί μεγάλωναν παιδιά μακριά από τις δοκιμασίες, φτιάχνοντας έναν πριγκιπικό θρόνο το ίδιο αναγκαίο με τις καρέκλες του σπιτιού. Γέμισε με γονείς που δεν καταλάβαιναν πως ευτυχία δεν είναι το συμβόλαιο με την κενότητα, αλλά η εξοικείωση με τις ανάγκες. Η επιτυχής διαχείριση όσων πραγμάτων συμβαίνουν στη ζωή. Και πολλά απ’ αυτά είναι στ’ αλήθεια άσχημα και δύσκολα.
Η αγάπη, πολλές φορές, ήταν ικανοποίηση αναγκών. Πόσοι αντιλαμβάνονταν την αγάπη ως την απόφαση να παραδώσουν το παιδί τους στην ανθρώπινη πραγματικότητα;
Οι ξένοι φάνταζαν πολύ βάρβαροι που απαιτούσαν από τα παιδιά τους να φύγουν απ’ το σπίτι κατά την ενηλικίωση. Και οι Έλληνες, πολύ συγκροτημένοι γύρω από την «ομορφιά» της ελληνικής οικογένειες, που τάιζε μαντραχαλάδες ως τα 40 και δεν τολμούσε να σκεφτεί πως ένα παιδί, ακόμα και αν έχει σπουδάσει πυρηνικός φυσικός, πρέπει να βρει δουλειά και να εξασφαλίζει όσα απαιτούνται για να ζήσει.
Πρόσφεραν χωρίς όρια μια αγάπη που προσέφερε αφειδώς συναίσθημα, αλλά δεν απαιτούσε πράξη. Βάφτισαν ελευθερία όλες τις ελευθεριάζουσες απόψεις, που επέτρεπαν να μην έχουν ευθύνη. Μόνο φόβο, που με τη σειρά του δημιουργούσε συναίσθημα. Αλλά όχι πράξη.
Και ξαφνικά ήρθε η κρίση. Έτοιμη να κατασπαράξει τα πάντα. Ανέτοιμοι ν’ αντιμετωπίσουν αυτό που έρχεται. Ακόμη και να το καταλάβουν. Χαζεύουν ακόμη βιτρίνες, ενώ δεν έχουν να φάνε, θεωρούν πως η ζωή δεν μπορεί να είναι διαφορετική από αυτό που έχουν ζήσει και επιμένουν να επικαλούνται το δικαίωμά τους στην επιβίωσή τους, σαν να είναι το φαί που θα τους ταΐσει.
Η Ελλάδα χρειάζεται ηγέτη
Τίποτα καλό δεν μπορεί να βγει απ’ τα τελευταία μέτρα της Τρόικας. Αναπόφευκτα θα οδηγήσουν σε καινούργια, το ίδιο και περισσότερο απεχθή. Με αποτέλεσμα σύντομα η ελληνική κοινωνία να καταρρεύσει, να εκραγεί ή και τα δύο μαζί.
Η Ελλάδα χρειάζεται έναν ηγέτη που θα έλεγε «όχι» και ας άφηνε την Άγκελα Μέρκελ να αποφασίσει αν θα ρίσκαρε τη διάλυση της Ευρωζώνης. Αυτός που έχει ήδη καταρρεύσει, την κατάρρευση δεν τη φοβάται. Αλλά ένας τέτοιος ηγέτης δεν μπορεί να βγει απ’ αυτό το σημερινό ελληνικό πολιτικό προσωπικό. Αυτοί και τη Γερμανία να αναλάμβαναν, Ελλάδα θα την καταντούσαν.
Το βασικό πρόβλημα της Ελλάδος δεν είναι η οικονομία και το χρέος. Ούτε η Τρόικα και οι εξωφρενικές απαιτήσεις της. Γιατί ούτε η κρίση ήρθε μόνη της, ούτε οι δανειστές: τους έφεραν τα ίδια τα κόμματα και οι ίδιοι οι Έλληνες πολιτικοί, που υποτίθεται ότι πασχίζουν να τους βγάλουν από τη κρίση, αλλά τα κάνουν όλο και χειρότερα.
Δυναμική επιστροφή της φτώχειας
Μετά από αρκετές δεκαετίες, η φτώχεια επιστρέφει δυναμικά στην Ελλάδα, χωρίς να υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες άμεσης και αποτελεσματικής αντιμετώπισης του φαινομένου. Με βάση τα επίσημα στοιχεία, το 27,7% του πληθυσμού της Ελλάδος, παραπάνω από 3 εκατομμύρια Ελλήνων, ζει στα όρια της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού. Τα στοιχεία της Eurostat αφορούν το 2010 και καταγράφουν τις πρώτες κοινωνικές συνέπειες από την οικονομική ύφεση που ξεκίνησε το 2008 και την εφαρμογή της πολιτικής του Μνημονίου, που είχε αφετηρία το Μάιο του 2010.
Το 2010 ήταν ειδυλλιακό από κοινωνική άποψη, σε σχέση με το 2011 και το εξαιρετικό δύσκολο ξεκίνημα του 2012. Δεν είναι υπερβολή να πω ότι το ποσοστό των Ελλήνων που ζουν στα όρια της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού πρέπει να έχει ξεπεράσει ήδη το 35%. Η δραματική άνοδος ποσοστού της ανεργίας, οι «τυφλές» περικοπές σε χαμηλούς μισθούς, συντάξεις και επιδόματα και η ουσιαστική κατάρρευση του Κράτους Πρόνοιας, δημιουργούν ένα εφιαλτικό κοινωνικό σκηνικό, για την ελληνική κοινωνία.
Αποφεύγουν τα ουσιαστικά
Οι πρωταγωνιστές της ελληνικής πολιτικής ζωής μιλάνε συνεχώς, αποφεύγοντας τα ουσιαστικά ζητήματα. Δεν έχουν πει τίποτα για την αναγκαία αύξηση του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων. Την τελευταία διετία, το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων υπέστη 8 μειώσεις για να εμφανιστεί το δημοσιονομικό έλλειμμα μικρότερο απ’ ό,τι πραγματικά είναι. Από την στιγμή που το ελληνικό κράτος αρνείται να πάρει την πρωτοβουλία για την αύξηση των επενδύσεων, είναι φανερό ότι στέλνει το λάθος μήνυμα στους ιδιώτες επενδυτές και συμβάλλει με την επιλογή του στην ενίσχυση των φαινομένων ύφεσης.
Οι ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας δεν έχουν πρόταση και για τον επαναπατρισμό των 40-50 δις ευρώ, που βρέθηκαν στη διάρκεια της τελευταίας διετίας στο εξωτερικό, σε αναζήτηση ασφαλών τοποθετήσεων.
Έχουμε φτάσει στο σημείο να διώχνουμε από την Ελλάδα τα δικά μας χρήματα και να καλύπτουμε το κενό χρηματοδότησης με τα δάνεια της εξάρτησης.
Τώρα, δήθεν δίνουν μάχες
Στην Ελλάδα πληρώνουμε την καθυστέρηση, την αδιάλλακτη στάση του ελληνικού συστήματος εξουσίας, την άρνηση κάθε προνομιούχας ομάδος να χάσει το παραμικρό. Δεν έκαναν τίποτε όλο αυτό το διάστημα και οι υπεύθυνοι γι’ αυτό, τώρα, υποκριτικά κλαίνε για τις επικουρικές συντάξεις. Οδήγησαν την Ελλάδα στην πιο βαθιά ύφεση και τώρα δήθεν δίνουν μάχες. Εκατοντάδες χιλιάδες επιχειρήσεις και καταστήματα κλείνουν, οι άνεργοι έφτασαν το 1 εκατομμύριο, η ανασφάλιστη εργασία γίνεται κανόνας. Οι αυξήσεις, τα δώρα, τα επιδόματα, οι συντάξεις, παρόλη τη διαδεδομένη φιλολογία στη χώρα του λαϊκισμού, δεν ορίζονται με διατάγματα. Δεν μειώνει τους μισθούς η Τρόικα. Η ελληνική οικονομία που καταρρέει τους μειώνει. Στην Ιρλανδία, ο κατώτατος μισθός είναι 1.462 ευρώ. Δεν είχε πρόβλημα εκεί η Τρόικα. Στην Ελλάδα έχει…
Ψεύτες που παριστάνουν τους διαπραγματευτές
Τα ελληνικά πολιτικά κόμματα έδωσαν άλλη μια ψεύτικη μάχη εντυπώσεων, παριστάνοντας τους διαπραγματευτές, τους φίλους του λαού, για να κρύψουν τις τεράστιες ευθύνες τους για την αποτυχία. Με ψεύτικα διλήμματα, κατασκευασμένες μάχες εναντίον των «ξένων», προσπάθησαν να κρύψουν τις πραγματικές επιλογές, να διατηρήσουν τις θέσεις τους. Έστω κι αν έτσι διακινδυνεύουν το αδιανόητο, την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία. Πολύ δύσκολα θα συνεχίσουν έτσι.
Η κατάρρευση του μέχρι τώρα ελληνικού πολιτικού σκηνικού, θα επιταχυνθεί.
Ο περίφημος φράχτης στον Έβρο
Μετά… βαΐων και κλάδων ο Έλληνας υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Χρήστος Παπουτσής, εγκαινίασε τα έργα κατασκευής του περίφημου φράχτη στον Έβρο, σε μια προσπάθεια ανάσχεσης της εισροής λαθρομεταναστών από την Τουρκία. «Στέλνουμε ένα μήνυμα προς τους λαθροδιακινητές, ότι ο δρόμος έκλεισε», ανακοίνωσε με πανηγυρικό τρόπο. Τα έργα αναμένεται να ολοκληρωθούν τέλος Αυγούστου – αρχές Σεπτεμβρίου και εκτιμάται ότι θα λειτουργήσει αποτρεπτικά για όσους θέλουν να περάσουν παράνομα στην Ελλάδα.
Εκτίμηση, με την οποία δεν συμφωνούν οι Βρυξέλλες, με τον εκπρόσωπο της Κομισιόν να δηλώνει ότι τέτοιου είδους μέτρα δεν επιλύουν το πρόβλημα. Για υποκρισία και διγλωσσία κατηγόρησε την Κομισιόν ο Χρήστος Παπουτσής. Αμφιβολίες, ωστόσο, για την αποτελεσματικότητα του μέτρου, εκφράζουν φορείς και κάτοικοι του Έβρου, που θεωρούν ότι ο φράχτης δεν θα σταθεί εμπόδιο στην απελπισία των ανθρώπων. Σημειώνεται ότι το 2011, από την περιοχή του Έβρου υπολογίζεται ότι πέρασαν πάνω από 50.000 λαθρομετανάστες.
Τραγικό λάθος εκτίμησης
Τις τελευταίες εβδομάδες, οι ξένοι ηγέτες που υποτίθεται ότι οργάνωσαν την ελληνική διάσωση, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να οδηγήσουν την Ελλάδα σε αδιέξοδα.
Το Βερολίνο σκλήρυνε ακόμη περισσότερο τη στάση του, οι Βρυξέλλες έγιναν πιο αυστηρές έναντι του προβληματικού πολιτικού συστήματος της Ελλάδος και ηγέτες ευρωπαϊκών χωρών που δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα υπερχρέωσης, έκαναν απαράδεκτα σχόλια σε βάρος της Ελλάδος…
Η κακομεταχείριση της Ελλάδος πρέπει να αποδοθεί στη γενική εκτίμηση ότι αποτελεί «ειδική περίπτωση» και πως η βελτίωση της κατάστασης στην Ευρωζώνη περιορίζει στο ελάχιστο τις πιθανότητες ενός ντόμινο, εξαιτίας ενδεχόμενης ελληνικής κατάρρευσης.
«Ο λεπρός της Ευρώπης»
Σήμερα η Ελλάδα, αύριο ποιος; Η κραυγή αγωνίας αφορά ολόκληρη την Ευρώπη, εξού και με το ερώτημα αυτό τιτλοφορείται το άρθρο που έγραψε ο Χάρης Παμπούκης στη γαλλική «Le Monde». Ο Χ. Παμπούκης υπενθυμίζει σε όσους το έχουν ξεχάσει –κυρίως στους Γερμανούς– ότι η Ελλάδα δεν θα γινόταν στόχος των αγορών, αν δεν ήταν μέλος της Ευρωζώνης. Αλλά δεν σταματά εδώ. Επικρίνει τα μέτρα, τα οποία χαρακτηρίζει κακά στη σύλληψή τους, χωρίς προετοιμασία και υφεσιακά. Αιχμές αφήνει και για όσα είπε ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) Μάριο Ντράγκι, ότι η Ελλάδα είναι «μοναδική περίπτωση». «Το να φερόμαστε στην Ελλάδα σαν να είναι λεπρός, είναι απαράδεκτο, άδικο και επικίνδυνο», γράφει, καταλήγοντας ότι «δεν πρέπει να γίνει ο ευρωπαϊκός απόκληρος».
Σημειώνω πάντως, ότι ο Χάρης Παμπούκης γράφει με την ιδιότητα του καθηγητή και δικηγόρου. Το «πρώην υπουργός» δεν αναφέρεται πουθενά. Μάλλον προσπαθεί κι αυτός να το ξεχάσει.
Μέτρα που παραπέμπουν στην Κατοχή
Μικρογεύματα με… κουπόνια, τώρα και στα ελληνικά σχολεία! Αυτό ανακοίνωσε η υφυπουργός Παιδείας. Η κυβέρνηση που έφερε την Ελλάδα 70 χρόνια πίσω, εντάσσει σιγά-σιγά στην ελληνική κοινωνία, μέτρα που παραπέμπουν στην Κατοχή, μήπως και σώσει τις εντυπώσεις για τις εικόνες εξαθλίωσης που καταγράφονται στα σχολεία, με τα κρούσματα υποσιτισμού των μαθητών. Πλέον, μπαίνει σε εφαρμογή πρόγραμμα, από το οποίο οι μαθητές επιλεγμένων δημοτικών και νηπιαγωγείων σε περιοχές της Αθήνας, θα λαμβάνουν μικρογεύματα με κουπόνια.
Και πόσα μας επιφυλάσσει ακόμα η ζωή…
TO 
